Τώρα με περισσότερη, ποιοτικότερη  και πάντα επίκαιρη αρθρογραφική δραστηριότητα !

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ !!!

ΚΑΛΗ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ… ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ… ΚΑΘΑΡΗ  ΣΚΕΨΗ !!!

Γνωρίζουμε το σωστό… ρέπουμε προς το λάθος !

Ορίζουμε το θέλω… κινούμαστε προς την αναίρεση του…

Ξανά ορίζουμε το θέλω… κινούμαστε κουραστικά… προς την πραγμάτωσή του !

Πραγμάτωση… τι δύσκολο πράγμα… ποιού και πότε…;

Πραγμάτωση ατομικών ή συλλογικών προσδοκιών…;

Γιατί άραγε το συλλογικό να περνά αναγκαστικά μέσα απ’το ατομικό…;

Θέλουμε κάποιοι να ζούμε ως ήρωες σε κοινωνίες παραμυθιών ή ως σύνολα σε Κοινωνίες ανθρώπων;

Κούραση πνευματική… ταλαιπωρία σωματική… απογοήτευση καθολική… Ελπίδα να σιγοκαίει… ως πότε θα κρατήσει και αυτή… ως πότε… στο άγγιγμα μιας πνοής ίσως σβήσει… ίσως σβήσει και για Πάντα… κρίμα… κρίμα… κρίμα…

Ας κάνουν κάτι και οι Σοφοί… Ας σκεφτούν πιο «Κοσμικά»… ας Δράσουν ολιστικά… ας Πράξουν συλλογικά… ας αλληλοσεβαστούμε επιτέλους τις Υπάρξεις μας… ας αναστοχοθετήσουμε τα θέλω μας και τους ρυθμούς επίτευξής τους… ας σκύψουμε στον Αδύναμο… ας τον ρωτήσουμε τι θέλει από μας… τους Ισχυρούς και τελικά αφού Αυτός μας επέλεξε… ας πραγματώσουμε τις προσδοκίες Του… ας τον προστατεύουμε από την απόγνωση του Άγνωστου… δρόμου μας… ας τον Σεβαστούμε…

ΔΕΝ ΟΔΗΓΟΥΜΑΣΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ… ΜΑ ΠΟΥΘΕΝΑ… ΓΙΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΚΙΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΑ… ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ…

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ… ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ… ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ… ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ…

ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ «ΚΕΝΟ»… ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ… ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ… ΤΟΥ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΜΑΣ…

ΤΟΥΣ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΙ… ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΛΕΞΕΙ… ΓΙΑΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟ «ΚΕΝΟ»… ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΜΑΣ ΧΑΜΕΝΕΣ… ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ… ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ… !

«ο ηθικός και δημογραφικός (μη) υπαρξιστής»

Με αφορμή λοιπόν την ταινία «Ραγισμένες αγκαλιές» που είδα καθώς και ο από άλλους χειρισμός ενός εσωκομματικού λειτουργικού περιστατικού… καταθέτω εδώ… τώρα… τους πολύ επείγοντες και προεκτασιακά πολιτικά «καυτούς» προβληματισμούς μου…

Ραγισμένες αγκαλιές, ραγισμένες ψυχές, ραγισμένες καρδιές… ένας ραγισμένος Κόσμος έτοιμος να πέσει στη γη… να γίνει λίπασμα στο νέο αλλά όμως άγνωστο που μας έχουν επιφυλάξει…

Ασύνδετα λοιπόν ο Κόσμο μας, η Κοινωνία μας… οι ζωές μας… ακομη και το Παγκόσμιο γίγνεσθαι… με το Σύμπαν…

Γιατί… γιατί λοιπόν αυτή η πλασματική και ταυτόχρονα ίσως ευτελισμένη και  ωφελιμιστική Συνοχή… Και σε αυτό κάποιοι θα ποντάρουν… παίζοντας τις τύχες τους στην Αιωνιότητα…

Θρύμματα ο Κόσμος μας… θρύμματα  που κάποιοι πρέπει ένα – ένα να τα μαζέψουν, να τα βάλουν σε μια όχι κατ’ανάγκη λογική σειρά… να φτιάξουν τον υλικό Κόσμο μας αυτάρκη και εφήμερο !

Αναλογίστηκε ποτέ κανείς τις αντοχές αυτού του ακροβατικού και φιλόδοξου εγχειρήματος ; Που θα στηριχθεί  αυτός ο χιλιοειπωμένος αλλά μακρινός ακόμη «Χρυσός» κόσμος… σε ποιες Αξίες… σε ποιες Αρετές; Σε ποια Παιδεία… ;

Πολλά τα θέματα που ανοίγω… και θα χαθώ… θα χαθώ σε σκέψεις…που δυστυχώς και λύσεις να βρω… και να προτείνω… έχω την αίσθηση ότι είναι μακριά μου… αυτοί που θα’θελαν ίσως να’κούσουν… αλλά να επιλέξουν… δυστυχώς όμως σε βάση μιας άλλης συλλογιστικής… νομίζω στείρας επικοινωνιακά και νόθα Κοινωνικής… άγουρης αισθητικής…

Ας κάνουν και  αυτοί λοιπόν μια κίνηση… μια κίνηση όχι απελπισίας, οίκτου  ή σωτηρίας… μια κίνηση σοφίας… Συλλογικής σοφίας…

Άραγε αυτό το πάζλ των κομματιών θα ολοκληρωθεί ποτέ… θα προλάβουμε και’μεις να δούμε κάτι από αυτό τον επίγειο παράδεισο που μας υπόσχονται…

Όσο και να θέλω να μη το πιστέψω η γενιά μου τελικά παλινδρομεί… παλινδρομεί Αξιακά… αλλά το χειρότερο… ακροβατεί Υπαρξιακά… Νομίζω χάνεται ολοσχερώς ίσως και παταγωδώς… το παιχνίδι της εκπροσώπησης της…

Δε ξέρω… πραγματικά δε ξέρω… δε ξέρω αν θέλω να τα καταστρέψω όλα κι όλους ή να τα φτιάξω όλα κι όλους… δε ξέρω αν θέλω πλέον να συμμετάσχω σ’αυτό το «σωτήριο» ταξίδι… ως επιβάτης του καραβιού «Ελπίδα»… με ρότα για κάποιους την Κοινωνική Ιθάκη… και άλλους την Υλιστική Ουτοπία…

Ραγισμένη η ψυχή μου… μεταξύ αυτών των «λιμανιών»… των Κόσμων…

Τι στο καλό… θα τη βρω την άκρη… τόσες και τόσες φορές βρήκα λύσεις σε πολλά, πάρα μα πάρα πολλά… επίγεια προβλήματα…

Έχω ρίξει δίχτυα… για μια καλή ψαριά… σκέψεων… στάσεων… συμπεριφορών… νοοτροπιών… ανίχνευση ψηγμάτων ευγένειας, κατανόησης  και ανταποδοτικότητας…

Αξιολογώ και’γω… ίσως όπως και άλλοι εμένα… και όλοι αντάμα υπό το άγρυπνο βλέμμα Του…

Ένα έχω να πω… περιμένω ως αύριο τα μεσάνυχτα… να μου αποκαλυφθεί συμβολικά ένας κόσμος… ένας κόσμος που ίσως και ηθελημένα, αντιστασιακά και με ρώμη, αγνοούσα έως και σήμερα… ένας κόσμος…

Αχ ! Ας ονειρευτώ… ως αύριο…

«η ραγισμένη συλλογική σοφία… ή μη-σοφία»

χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

Επιλογή από μια φοβερή  ανάρτηση – αφιέρωμα με θέμα “ Μικρή ανθολογία για τον Che“ (9 Οκτωβρίου , 2007) του ιστολογίου Allu Fun Marx: Αριστερά…στη Blogoslovakia

Απλά… καλό είναι να θυμόμαστε και τα παλιά… και τους παλιούς… ΜΝΗΜΕΣ όμως μόνο… και  ΟΧΙ (ΣΤΗ) “ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ“… απ’όπου κι αν αυτή προέρχεται…

“Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα”

«Μάς μένει ό,τι καλό ήταν και καθάριο,
πως διάφανη ήταν πάντα η ψυχή σου,
κι έβλεπε μέσα σου κανείς
αγάπη, μίσος, μα ποτέ φόβο,
Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα»

Θάνος Μικρούτσικος (1975)  “Πολιτικά Τραγούδια” με την επαναστατική φωνή της Μαρίας Δημητριάδη

http://www.youtube.com/watch?v=OxleG-X2mZM

“Hasta siempre” (Ματάφαση: Μέχρι πάντοτε)

«Πυξίδα μεσα στον χρόνο
Και ο μύθος να σου ανήκει
Είναι των ματιών σου οι κύκλοι
Που αγκαλιάζουν τον κόσμο

Εδώ θα μείνει για πάντα
Το ζεστό το πέρασμα σου
Φωτιά που ανάβει η ματιά σου
Comandate Che Guevara»

Το παγκοσμίως γνωστό τραγούδι του Κουβανού συνθέτη Carlos Puebla γράφτηκε το 1965. Εδώ οι στίχοι είναι σε ελληνική απόδοση της Δέσποινας Φορτσερά. Το έχουν τραγουδήσει πολλοί… εδώ ο Γιώργος Νταλάρας με τους Apurimac.

http://www.youtube.com/watch?v=NzIjGRRHFqM

και η γνήσια εκτέλεση στην Ισπανική

http://www.youtube.com/watch?v=GxtwzU0-wPM

“Τσε Γκεβάρα”

«Από την κορφή του Κιλιμάντζαρο σε κράζω
Τσε, ξεχασμένε στα βουνά της Βολιβίας.
Τα χρόνια όλα της φωτιάς ξαναμοιράζω.
Γέψου μαζί μας, το φιλί της ουτοπίας»

Θάνος Μικρούτσικος “Τραγούδια της Λευτεριάς” (1978) , σε στίχους Φώντα Λάδη , με την φωνή και πάλι της Μαρίας Δημητριάδη.

Y.Γ: Διαχρονικά “Ιδεοδοχεία” υπάρχουν πολλά… Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ…

Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές,
σ’ όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα-σύκα
και τη σκάφη-σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
“Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα”.
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.
Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Νίκος Ξυλούρης, Τάνια Τσανακλίδου, Βασίλης Μπάρνης “Καπνισμένο Τσουκάλι”. Διαβάζει ο Γιάννης Ρίτσος.

http://www.youtube.com/watch?v=WP_EqGGchJc

Παρασκευή, 02 Ιουλίου 2010

του Τριαντάφυλλου Καρατράντου

http://akiskaratrantos.blogspot.com

Φαίνεται πως τελικά,αν και άργησε, ήρθε και στην Ελλάδα ένας διαχωρισμός που ήταν για χρόνια κυρίαρχος ιδεολογικά στη Δύση.

Ενώ στην Ελλάδα μετεμφυλιακά επηρεασμένοι αναλύαμε το πολιτικό μας σπιράλ με τους όρους αριστερά- δεξιά, σε αρκετές χώρες της Δυτική

Ευρώπης, ο διαχωρισμός ήταν μεταξύ κρατιστών και φιλελεύθερων.

Το αποτέλεσμα της έλλειψης από την πολιτική μας συζήτηση αυτής της παραμέτρου το γευόμαστε όλοι σήμερα με τον πλέον άσχημο τρόπο μιας και η συντήρηση του υπερτροφικού Λεβιάθαν κοστίζει στον καθένα μας, και κοστίζει ακριβά.

Και τότε ήρθε το μνημόνιο, το οποίο ως πολιτικό κείμενο φέρνει αυτό το νέο διαχωρισμό στην Ελλάδα, η χρησιμότητα του, όχι φετιχιστικά, αλλά σε πολιτικό επίπεδο θα φανεί με την πάροδο του χρόνου.

Δίνει την δυνατότητα να στοιχηθούν ξανά όλες οι φιλελεύθερες δυνάμεις που ήταν διάσπαρτες και χαμένες σε όλο το μήκος του πολιτικού σπέκτρουμ. Δίνει όμως τη δυνατότητα και σε όλους αυτούς τους αριστεροδέξιους κρατιστές να αποκαλύψουν την πραγματική τους πολιτική λογική, την υπερδιόγκωση και την αφαίμαξη του υδροκέφαλου κράτους.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένα πραγματικά ζωντανό εργαστήρι για να εκφραστεί αυτή η νέα πολιτική αντιπαράθεση. Αν θέλουμε πραγματικά λιγότερο και καλύτερο κράτος, θα πρέπει να κάνουμε το πρώτο και αποφασιστικό βήμα μέσα από τις εκλογές για την Τ.Α., βάζοντας ένα τέλος στην ανοχή και τη συντήρηση των πολλών, ανεξέλεγκτων, διεφθαρμένων και κοστοβόρων φέουδων.

http://akiskaratrantos.blogspot.com/2010/07/blog-post.html

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Άλλες ερμηνείες: Διονύσης Τσακνής || Υπόγεια Ρεύματα 

Υπόγεια Ρεύματα & Θάνος Μικρούτσικος “Τους Έχω Βαρεθεί” http://www.youtube.com/watch?v=LuL_47k1vuc

Γιώργος Νταλάρας &  Θάνος Μικρούτσικος “Συγνώμη για την Άμυνα” http://www.youtube.com/watch?v=EPYfMJzo6c0

Τρίτη, 06 Ιουλίου 2010

του Τριαντάφυλλου Καρατράντου

http://akiskaratrantos.blogspot.com

Η εικόνα τους είναι πλέον αποκρουστική.

Αυτός ο συνδυασμός θράσους, αφέλειας και αγωνίας για το ατομικό πολιτικό τους μέλλον μονό να μας εκνευρίσει μπορεί.

Δεν έχουν καταλάβει ότι όλες οι παλιές τους συνήθειες της πελατειακής νομής της εξουσίας τους έχουν κάνει να μην ταιριάζουν στο νέο πολιτικό σύστημα που πρέπει να οσμωθεί.

Και αυτοί τι κάνουν; Βγαίνουν στα παράθυρα των καναλιών και κάνουν λεονταρισμούς θράσους δείχνοντας ο ένας τον άλλον με το δάχτυλο.

Πρέπει να καταλάβουν ότι αυτή η περίοδος πρέπει να περάσει μία και καλή στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν θα εξασφαλίσουν ευνοϊκότερη μεταχείριση προσπαθώντας να τα φορτώσουν οι μπλε στους πράσινους και τούμπαλιν. Το μέλλον της χώρας και το δικό μας δεν περιλαμβάνει ευνοϊκές ρυθμίσεις για αυτές τις αστειότητες.

Αν θέλετε νa προσφέρετε κάτι σε αυτή τη χώρα προσπαθήστε να βρείτε τα ψήγματα υπευθυνότητας που σας έχουν μείνει και λειτουργήστε πολιτικά…

http://akiskaratrantos.blogspot.com/2010/07/blog-post_06.html

Filed under: Αδικίες, Αναζητήσεις, ΠΑ.ΣΟ.Κ, Πολιτική, Φιλοξενία ]]> http://dimitriospetsaloudas.wordpress.com/2010/07/20/%ce%b6%ce%b7%cf%84%ce%b5%ce%af%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%85%ce%b8%cf%85%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1/feed/ 0 dimitriospetsaloudas Άκης Καρατράντος shame-on-you http://dimitriospetsaloudas.wordpress.com/2010/07/19/%c2%ab%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%c2%bb-%ce%b4%cf%8d%cf%83%ce%b7%e2%80%a6-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae%e2%80%a6/ http://dimitriospetsaloudas.wordpress.com/2010/07/19/%c2%ab%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%c2%bb-%ce%b4%cf%8d%cf%83%ce%b7%e2%80%a6-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae%e2%80%a6/#comments Mon, 19 Jul 2010 23:08:59 +0000 dimitriospetsaloudas http://dimitriospetsaloudas.wordpress.com/?p=228 ]]> Δυο τα σημαντικά της ημέρας μου, το άκουσμα της δολοφονίας ενός δημοσιογράφου και η τοπική θερινή προβολή της ταινίας «500 ημέρες με τη Σάμερ»…

Πόσες ακόμη οι μέρες συντροφιά με την οπισθοδρόμηση, με τη πίεση της μη έκφρασης, με τον τρόμο της εκδίκησης, με το φθόνο για την συλλογική και ατομική προκοπή… ;

Τι έχει γίνει χρόνια τώρα σε αυτή τη μικρή γωνιά της Κοινωνίας μας, την ελευθεροτυπία και κατ’επέκταση την ελευθερία έκφρασης του Ατόμου καθώς και το σεβασμό των υπολοίπων σε αυτό το κοινό ανθρωπιστικό και κοινωνικό αγαθό…;

Έχω την αίσθηση ότι σε πολλά θέματα μεταξύ αυτών και τα παραπάνω η Κοινωνία μας, Εμείς στρουθοκαμηλίζουμε…

Θέλουμε και αγωνιζόμαστε για δικαιώματα και κεκτημένα… όμως ελάχιστα σε επίπεδο ελευθεριών και πνευματικών αγαθών παρά μόνο υλικών επιδιώξεων…

ΕΛΛΑΔΑ ώρα Μηδέν… ΚΟΙΝΩΝΙΑ ώρα SOS…

Κάθε μέρα και περισσότερο πείθομαι ότι επιτέλους κάποιος «μικρός  πρίγκιπας» πρέπει να δραστηριοποιηθεί με υπομονή και ισχυρή θέληση…

Να τα αλλάξει ΟΛΑ, να μας αλλάξει ΟΛΟΥΣ !!! Να ΠΑΜΕ επιτέλους μπροστά πατώντας γερά στα πόδια μας… αφήνοντας πίσω τα φαντάσματα… και τα σκουπίδια της ψυχής… και του μυαλού μας…

Να κερδίσουμε τη μάχη με το χρόνο των γενεών, τον χαμένο χρόνο του χωρικού αυτοπροσδιορισμού μας, τις χαμένες ευκαιρίες μας ως Έθνος και τις χαμένες Πνευματικές πατρίδες μας ως Κοινωνία και προσωπικότητες…

ΠΑΛΕΥΩ + ΟΥΜΕ… ?!

«η σφαίρα της αφύπνισης»